Je krijgt dringende medische hulp voor deze zorgen (koninklijk besluit dringende medische hulp van 12 december 1996):

  • medische zorgen van preventieve aard
  • medische zorgen van curatieve aard
  • nazorg
  • ambulante zorg (bijvoorbeeld door een huisarts of kinesist)
  • zorg in een verplegingsinstelling (bijvoorbeeld een ziekenhuis)

Valt niet onder dringende medische hulp:

  • kosten van voeding
  • kosten van kleding
  • kosten van huisvesting

Dringende medische hulp kan dus verstrekt worden door:

  • huisartsen
  • artsen-specialisten
  • tandartsen
  • apothekers
  • vroedvrouwen
  • paramedici
  • orthopedisten
  • bandagisten
  • logopedisten

Bij dringende medische hulp wordt de verpleegligdagprijs betaald van de volgende instellingen:

  • ziekenhuizen
  • revalidatiecentra
  • dagcentra voor behandeling van toxicomanie
  • rust- en verzorgingstehuizen (RVT)
  • psychiatrische ziekenhuizen
  • psychiatrische verzorgingstehuizen (PVT)

De overheid heeft verder niet bepaald op welke medische zorg mensen zonder wettig verblijf recht hebben en op welke niet. Het is aan de behandelende arts om te bepalen of de medische zorgverstrekking ‘noodzakelijk is om de lichamelijke en geestelijke integriteit van de persoon te beschermen’. Het kan gaan om:

  • een bezoek aan een huisarts, tandarts,…
  • onderzoeken die noodzakelijk zijn om tot een juiste diagnose te komen (echografie, RX, scanner)
  • een ingreep en de revalidatie (bijvoorbeeld kinesitherapie)
  • medicatie

Dringende medische hulp is veel ruimer dan ‘hoogdringende geneeskundige hulpverlening’ die onmiddellijk vereist is na een ongeval of bij een ernstige ziekte. Het kan niet beperkt worden tot 'alles wat via de dienst spoedgevallen van het ziekenhuis binnenkomt'.

Lees in het rechtspraakoverzicht 'dringende medische hulp' in het vak 'Extra informatie' wat de rechtspraak onder het begrip 'dringend' verstaat en welk type zorg in aanmerking komt.

 

Extra informatie